KAYALIBAY

     Hani demiştik ya ;insanoğlunun bu dünya hayatına başlamasının nedeni: Toprağa atılmış bir tohum misali,kabuğunu  (Egosunu)  kırarak,içerisinde var olan o muhteşem  “İnsan”  potansiyelinin ortaya çıkarılabilmesidir;ölene kadar ki süreçte geçirdiği çeşitli merhaleler ise,onun bu uğurda ki yolunun ve yolculuğunun ta kendisidir…

     Yolların ve yolcuların çok çeşitlilik arz ettiği bu karmaşık dünyada,insanın kendi yolunu bulabilmesi,hem kendi özü ile ilgili,hem var olduğu evren ile ilgili,hem de içerisinde yaşadığı beşeriyetle ilgili algılamalarının sonucunda oluşabilmektedir…

     Daha değişik bir ifade ile,yukarıda saydığımız bu üç unsur,insanın bu dünya hayatındaki yolculuğuna başlaması ile birlikte,temel boyutlar olarak onun hayatını etki altına almaya başlar…

     2007 yılının ağustos ayına gelindiğinde,rahmetli validem Fikriye hanımın hastalığı artık kritik bir sürece girmiş bulunmaktaydı.Bu zaman diliminde,onun hastalığı ile ilgili yaptığım koşuşturmalardan birisinde,bindiğim bir taksinin şöförü ile yol boyunca aramızda geçen diyaloğ,hayatımızı anlamlandırabilmek adına ibretlerle dolu idi...
     60'lı yaşlarda,avurtları çökmüş,saçları beyazlamış ve oldukça zayıf görünümlü olan taksi söförü,selam faslından sonra yol güzergahını sordu.Güzergahı bildirmem ile birlikte herhalde benimde sıkıntılı halimi fark eden taksi şöförü,  "Nereye gittiğimi" ve  "Ne için gittiğimi"  gibi soruları ortaya atarak,böylece aramızda bir diyaloğun başlamasına zemin hazırladı...